Malarstwo wymagajace

Bohaterem obrazów Evy Bekier jest kolor. Nawet jesli mozna rozpoznac w nich cienie realnych ksztaltów, nie sa one istotne. Istotny jest kolor. To on okresla niepowtarzalny klimat tych prac: czasami nostalgiczny jak utrwalona na plótnie zatrzymana w kadrze zaduma, innym razem pelen ekspresji, stanowiacy zapis gwaltownych emocji. Artystka mieszkala w Warszawie, Madrycie, Utrechcie, Berlinie, Lipsku, Paryzu i Wiedniu. Studiowala nie tylko malarstwo, ale takze germanistyke, socjologie i konserwacje dziel sztuki. Zwiedzila niemal cala Europe. Jest duchem niespokojnym. Nie potrafi nigdzie zagrzac miejsca na dluzej. Równie niespokojne jest momentami jej malarstwo: rozwibrowane i rozedrgane.

Zajmujac sie renowacja dziel sztuki specjalizowala sie w twórczosci osiemnastowiecznych mistrzów. Zglebiala tajemnice ich warsztatu. Podrózujac ogladala najslynniejsze muzealne kolekcje malarstwa. Nieobce jest jej zapewne pózne, miejscami niemal abstrakcyjne, malarstwo Tycjana, rozplywajace sie w migotliwej mglawicy barwnej Nenufary Moneta i zupelnie niesamowite ewolucje kolorystyczne Marka Rothko. Eva Bekier doglebnie poznala twórczosc swoich wielkich poprzedników po to, aby niemal w calosci ja odrzucic i stworzyc wlasna na wskros oryginalna koncepcje malarstwa. Oryginalna zarówno w wyrazie estetycznym, jak i w warstwie technologicznej.

Posluguje sie skomplikowana technika, w której laczy na papierowym podobraziu akryl z pastelem, miejscami podrysowujac kompozycje olówkiem, miejscami rysujac w grubosci nalozonej uprzednio farby. To malarstwo spontaniczne, kierujace sie emocjami i wywolujace emocje, dalekie od geometrycznych rygorów czy przemyslanych konstrukcji. Nie mozna odmówic mu autentycznosci. Obrazy Evy Bekier sprawiaja wrazenie kompozycji nieskonczonych. Rozplywaja sie we wszystkich kierunkach. Granica obrazu jest czysto umowna. Artystka operuje ograniczona gama barwna stosujac srebrzyste biele, grafitowe szarosci, chlodne sinawe blekity i nieliczne akcenty ochry. Monochromatyczne kompozycje buduje pozostawiajac delikatna fakture kolejno nakladanych warstw.

Malarstwo Evy Bekier wiele wymaga od widza. Nieuwazny obserwator minie je niezauwazone, gdyz jej obrazy nie sa krzykliwe, nie operuja efektownymi fajerwerkami formalnymi, nie przedstawiaja atrakcyjnych przedmiotów realnego swiata: pieknych cial, soczystych owoców, gladkich powierzchni zalamujacych swiatlo. To malarstwo dla uwaznych i skupionych. Tych, którzy dostrzegaja piekno chropowatej powierzchni kamienia i wzorów jakie tworzy. Te twórczosc potrafia docenic wielbiciele wysublimowanego, wysmakowanego koloru, delikatnych niuansów barwnych i miejscami niemal niezauwazalnych gradacji tonów.

Agnieszka Gniotek Art & Business



Z prawdziwa przyjemnoscia poznalem dorobek Pani Ewy Bekier w Art Novum Galery w Warszawie. Jej prace to subtelny i wysmakowany zapis ekspresji i nastrojów, rodzaj emocjonalnego pamietnika. Mimo oszczednych gam barwnych, Pani Bekier osiaga bogate efekty malarskie, drazni niespokojnym rysunkiem, prowokuje by podazac za jej tajemnica. Jest to malarstwo niezwykle osobiste, tworzone przez osobe o niepospolitej wrazliwosci, adresowane do wymagajacych odbiorców.

Roman Wozniak, Akademia Sztuk Pieknych w Warszawie



Eva Bekier jest artystka i obywatelka Europy: tej nowej, zjednoczonej Europy. Mieszkala i studiowala w wielu miastach europejskich: Berlinie, Warszawie, Lipsku (studia jezykoznawcze), Utrechcie, Amsterdamie (praca doktorska), Paryzu i ostatnio w Madrycie (studia z zakresu konserwacji i restauracji malarstwa sztalugowego). I wlasnie tu, w Madrycie znalazla w malarstwie od dawna poszukiwany swoj swiat, poczawszy od sztuki opozycji, mocno zakorzenionej w kulturze europejskiej, poprzez ekspresjonizm i fowizm. Malarstwo Evy Bekier tchnie niewygoda bycia czlowiekiem krytycznym wobec tylu rzeczy, niewygoda wyrazona gestem mocnym a jednoczesnie czulym, otoczonym dramatyczna atmosfera.

Kontrasty sa bardzo wyraziste; wydaja sie prowadzic patrzacego w kierunku swiatla, ktore wylania sie z pelnych pasji wybuchow. W jej pracach ozywiona nadzieja jest mostem miedzy dobrem a zlem.

Eva Bekier studiowala malarstwo w Studiu Rysunku i Malarstwa Waldemera Dynermana w Warszawie (obecnie profesora w Szkole Sztuk Pieknych w Milwaukee, USA) oraz w Akademii Rysunku i Malarstwa Jaime Sanchez'a w Madrycie. Swoje prace wystawiala w galeriach Berlina, Paryza, Warszawy i Madrytu.

Jaime Sanchez



Jean Dubuffet twierdzil, ze sztuka polega glównie na (uzewnetrznieniu najintymniejszych nastrojów humoru). Aby owa ekspresja mogla powstac, artysta powinien byc sam, oddalony na pewien czas od swiatowej wrzawy, poniewaz tylko w tym stanie samotnosci zaistnieje potrzeba wykreowania dla siebie samego i swoimi srodkami wyrazu tego odpowiedniego miejsca zapewniajacego komfort dobrego samopoczucia. W tej atmosferze osobistej, intymnej kreacji powstaja prace, które pózniej odnajda swoja projekcje w tych, którzy na nie patrza wytwarzajac niepowtarzalny dialog miedzy artysta a odbiorca.

Eva Bekier maluje w swoich prywatnych przestrzeniach zywiac sie zdrowa nieczystoscia jej ulubionych kolorów: czerni, bieli, szarosci, czasami niebieskosci, okry, czerwieni… Zamaszyste pociagniecia, grattage, szybki gest kaligraficzny, collage… az do skompletowania wszystkich potrzebnych rytmów i nastrojów wspólistniejacych ze soba we wzruszajacym dysonansie.

Eva Bekier jest, tak jak w swoim czasie inni artysci, obronczynia spontanicznosci i natychmiastowosci w malarstwie, które nie musza byc sklócone z logika swiata.

Pozwolic „mówic” instrumentom i materialom prac stanowilo takze jedna z koncepcji Dubuffeta. Bez znaczenia pozostaje fakt, czy rezultatem kreacji jest malarstwo abstrakcyjne czy figuratywne. Istotne jest jedynie to, ze w calym procesie tworzenia istnieje autentycznosc ekspresji oddzialywujacej na patrzacego i umozliwiajacej mu nawiazanie osobistego kontaktu z dzielem. Eva Bekier w swojej pracy preferuje papier, karton, akryl i olówek. Wynikiem tych kreacji, czasami irracjonalnych, gwaltownych, czasami pelnych nostalgii lub niepohamowanej dzikosci ale zawsze poetyckich, pieknych w swych czerniach, jest zaskoczenie polegajace na zdolnosci malarki do wywrócenia za jednym pociagnieciem pedzla calej koncepcji o 360 stopni. Ta umiejetnosc do wykonania ryzykownych wirazy w tym odpowiednim i niepowtarzalnym momencie odbywa sie bez odwrócenia nawet na moment uwagi od podstawowego nakazu. Owo „panowanie” nad improwizacja jest cecha osobowosci artystki, która ma równiez szczescie w znajdowaniu bez mozolu poszukiwania. To wszystko stanowi o uwodzicielskiej atrakcyjnosci malarstwa Eva Bekier, jego swiezosci nie baczac na lekture jego tresci. Bezksztalt nabiera ciezaru i cielesnosci, przelotnosc i nieuchwytnosc nagle zamieraja w masie, bloku, formie, gestosci tworzac podstawowe elementy rzeczywistosci: pejzaz, dom, fragment muru, zegar… Na kolorze spoczywa glówny ciezar wszystkich roztaczajacych sie przed nami zjawisk, nierzadko wizjonerskich. Eva Bekier jest artystka, dla której malarstwo jest i zakleciem i swiadomym wyborem samotnosci, ale nie wyklucza umiejetnosci odnalezienia swiatla w koncu tunelu.

Amalia Rubi – krytyk sztuki



Remeniscencje z wystawy w Paryzu (2005)

Odrapane mury, piekno zakatków zdegradowanego miasta. Poezja.
Luna Benemugi

Ona brawurowo zostawia slady siebie w swoich pracach.
Martin Malkonian, poeta

Piekne prace. Przywoluja marzenia/sny.
J. Dantem



W roku 2005 prace Evy Bekier znalazly sie posród 10 wyselekcjonowanych artystów przez jury przy Centrum Georges'a Pompidou w Paryzu za oryginalnosc w tresci, formie i metodzie tworzenia. Jedna z jej prac zdobi luksusowy apartament im. ksiecia Filipa i ksiezniczki Letycji w hotelu Oviedo (Asturias, Hiszpania). Inauguracji apartamentu dokonali ksiaze Filip i ksiezniczka Letycja. Prace Evy Bekier znajduja sie w prywatnych kolekcjach i galeriach m. in. w Hiszpanii, Niemczech, Austrii i Francji.